Naam: Debby Golverdingen
Opleiding: Hbo international business and languages en later de Master Coach opleiding
Beroep: werkzaam in het bankwezen als adviseur bedrijven en ondersteunt zakelijke klanten
Ambitie: ‘Ik wil graag de patiëntenvereniging verder ontwikkelen en versterken.’
Debby werkt parttime – nou ja, 32 uur- bij de Rabobank en daarnaast is zij actief als vrijwilliger binnen patiëntenorganisaties. Ze heeft de tweejarige Master Coach opleiding gedaan en aanvullend bij Centrum Chronisch Ziek en Werk de opleiding Ervaringsdeskundig coach. Als zodanig begeleidt ze de cursus ‘Sterk met pijn’. Ook is ze -al zo’n 25 jaar- actief binnen het provinciaal bestuur van de Patiëntenvereniging Complex Regionaal Pijn Syndroom (CRPS). Dat heette voorheen Posttraumatische dystrofie. Ze zit ook in het Landelijk Bestuur van de vereniging.
In 1992 is Debby door toedoen van een klasgenootje op 12jarige leeftijd keihard uit de ringen gevallen. In het begin leek het mee te vallen, maar de pijn ging niet over. Sterker nog: het werd alleen maar erger. Ze ging de medische molen in en pas in 1995 kwam de diagnose CRPS. Te laat om snel de behandeling in te zetten, want dat geeft het beste resultaat op verbetering.
Wat is je betrokkenheid met Mijn Re-integratie Plan (MRP)?
‘Ik kende het wel, maar ik heb me er nooit echt in verdiept. Toen Esther er over vertelde en me uitnodigde voor de tussentijdse bijeenkomst van het project, werd ik enthousiast. Want het is nuttig en het ligt in het verlengde van wat ik doe bij Sterk met Pijn.
Ik heb zelf geen re-integratietraject achter de rug, maar ik weet wel hoe het is om een chronische aandoening te hebben én om te werken. Ik heb contact gehad met UWV en ik ben een tijd afgekeurd geweest. Want in het begin ging ik continu over mijn grenzen. Ik luisterde niet naar mijn lijf, maar vond dat mijn lijf naar mij moest luisteren. Ik nam geen rust en zorgde niet voor ontspanning. Het werk was mij toen echt te zwaar.
Uiteindelijk heb ik gesprekken gevoerd met een psycholoog en dat heeft mij erg geholpen. Ik besefte: het is maar werk en er is meer dan dat! Ik ben vooral gaan focussen op wat ik belangrijk vind, want dat geeft energie. Toen ben ik ook met het vrijwilligerswerk begonnen. En sinds Corona werk ik drie van de vier dagen thuis. Dat scheelt. Mijn vrije woensdag is heilig en dat weten ze ook. Sinds 2011 gebruik ik een neurostimulator. (Een apparaat dat elektrische pulsen afgeeft om de pijnsignalen van zenuwen naar de hersenen te beïnvloeden, waardoor chronische pijn verminderd kan worden, JZ). Dat helpt mij enorm. Ik ben nu best stabiel.’
Hoe krijg je het voor elkaar om 32 uur te werken én zoveel vrijwilligerswerk te doen?
‘Het is mooi en zinvol werk en daar krijg ik energie van. Achteraf gezien was de opleiding wel erg veel. Want ik werkte en de Coach opleiding zou 20 uur per week vergen. Dat was het niet helemaal, maar ik was wel twee jaar elke vrije woensdag, zaterdag en zondag bezig. En in die tijd volgde ik ook nog de train-de-trainer Sterk met pijn. Maar als het leuk is, dan lukt het gewoon. En vrijwilligerswerk kun je deels zelf indelen; dat is flexibel. Dat neem ik wel mee in mijn afwegingen: zijn het taken die ik zelf kan indelen of niet? Oh ja, ik heb ook nog een eigen coach praktijk, maar die staat op een laag pitje.’
Naast Sterk met Pijn wil je ook met MRP aan de slag?
a‘Sterk met Pijn richt zich niet op werk, maar het komt wel degelijk aan bod. Vaak zijn mensen nog niet uitgevallen, maar zitten ze er wel tegenaan. Het gaat om groepsgewijs -met lotgenoten- bezig zijn met ‘hoe te leven met pijn’. MRP zou een goed vervolg zijn. Ik merk dat het belangrijk is dat de begeleiding wordt gedaan door ervaringsdeskundigen. Ik kan precies hetzelfde zeggen als een psycholoog of Arboarts, maar omdat ik het kan invullen op basis van eigen ervaring, gaan mensen het uitproberen. Als iemand er zelf geen ervaring mee heeft, dan wordt het niet opgepakt. Want dan ‘heb je makkelijk praten.’
De onderlinge uitwisseling binnen de groepscoaching is belangrijk, maar jullie geven aan dat jullie ook contact hebben met gespecialiseerde ervaringsdeskundige re-integratiecoaches. En die combinatie is krachtig. Dat voor mensen die het willen ook nog individuele coaching mogelijk is, is om de puntjes op de i te zetten. Dit najaar ga ik -samen met Esther- de pilot groepscoaching MRP begeleiden voor mijn eigen patiëntenvereniging. Om te kijken hoe het precies in elkaar zit en of het bij mij past.’
‘Wij zijn een Arbodienst en ons belang is om mensen zo goed en snel mogelijk terug te brengen in het arbeidsproces. We maken een schifting bij de verzuimmelding. Wat gaat dit worden? Lost dit snel op of niet? Gelukkig lost de meeste verzuimproblematiek vanzelf op. En als het een zeer ernstig medisch verhaal is, dan kunnen wij weinig betekenen, want daar moet in het ziekenhuis aan gedokterd worden.
En dan heb je het problematisch verzuim. Bijvoorbeeld een combinatie van een chronische aandoening; te lang op de tenen lopen; etc., ect. Meestal spelen er meer dingen en is er sprake van Multi-problematiek. Daar stoppen wij onze energie in. Er komt een probleemanalyse, er wordt een Plan van Aanpak gemaakt en er worden interventies ingezet. Daar zou jullie programma een rol in kunnen spelen. In de vorm van een interventie.
Wij zijn altijd zoekende naar wat zou kunnen helpen. Want daar moet het over gaan: helpen we iemand met langdurig verzuim om weer op de been te komen en een goed heenkomen te vinden?’
Heb jij nog tips hoe we MRP kunnen financieren?
‘Ja, het verdienmodel. Je hoeft er niet aan te verdienen, maar je moet wel je kosten eruit halen. Sterk met Pijn wordt begeleid door getrainde vrijwilligers. Jullie geven aan dat de coaches wél betaald moeten worden. Dat is belangrijk, want dat geeft een meer professionele uitstraling. Ik denk dat je iets van bijdrage kunt vragen van deelnemers, maar dat je vooral bij de werkgevers, arbodiensten of UWV moet zijn. Daar binnen komen en hen overtuigen van de meerwaarde; dat is een lastige. Het begint met een presentatie en daarna zou je een pilot kunnen draaien. Want zodra ze ervan geproefd hebben, dan zien ze de waarde ervan. Het bedrag wat je vraagt, moet realistisch zijn. De hoogte maakt niet zozeer uit, want een coachtraject via een arbodienst is ook hartstikke duur.’
Wat is jouw hoop, jouw ambitie?
Wat is jouw hoop, jouw ambitie?
Ik wil graag de vereniging verder ontwikkelen en versterken. Ik zou bijvoorbeeld de groepscoaching MRP willen opnemen in het standaard aanbod, omdat ik denk dat dat echt toegevoegde waarde heeft. Vooral ook omdat we steeds meer jongere leden krijgen.’
Debby is een echte ambassadeur voor MRP: zij laat aan de hand van haar eigen ervaring zien waar mensen met een chronische aandoening tegenaan lopen én hoe ze daar mee om kunnen gaan.